| < Wrzesień 2004 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30      
Zakładki:
Księga gości
Było kiedyś - toplista Potworów
Koniecznie tam zajrzyj!
Czytane na bloxie
Czytane na onecie
Przepisy Matki Polki
Skracam drogę
Zaglądam
Popatrz...
czwartek, 30 września 2004
Jutro koniec tego dobrego
Jutro niania ma wolne...
Pozostanie mi bawienie Maryśki i wspólne odebranie ze szkoły Janeczki.
Może wreszcie dobiorę farbę do pokoju Janeczki? Chyba bez szans. Przecież Maryśka w tym czasie rozkręci całą maszynerię farbową... A farb potrzebuję trzy kolorki. Do samodzielnego pomalowania rzecz jasna.
Żegnaj więc blogu do poniedziałku, chyba, że uda mi się doskoczyć na momencik w przerwie jakiegoś meczu. A może Małysz będzie skakał z palmy i transmisję zrobią? Zobaczymy.
Wracaj, Matko Polko do roboty, ciągle nie wymyslili samomalujacych się obrazków...
Srebrne usta Worda
Poprawiałam kiedyś tekst mojej Mamy dotyczący jednego z kościołów w Petersburgu i szukałam literówek, tudzież innych błędów. Niektóre wskazówki Worda porażały mnie wręcz a jedna z nich wprawiła w niemy zachwyt... Mama powoływała się często na materiały zebrane przez Tamarę Pawłowną. Kiedy użyty został dopełniacz: "Pawłowny" Word zaproponował mi, żebym użyła słów: "Paw łowny"... No to poszłam na polowanie...
Dzień dobry...
Dziś rano usłyszałam z pokoju Maryśki zgrzyty - obudziła się i wciągała do łóżeczka jakieś klocki. Pogadałyśmy trochę i poszłam szykować jej ubranie.
Nagle słyszę, jak mówi cichutko:
"Dzień dobji..."
Zdziwiło mnie to trochę, bo przecież przed momentem się witałyśmy.
"Dzień dobji" - znowu Maryśka.
Czekam dalej...
"Dzień dobji..."
Tym razem nie wytrzymałam. Komu, do licha moje dziecko mówi dzień dobry w pustym pokoju? Weszłam - a Maryśka patrzy z ogromnym zadowoleniem na swoje stópki w piżamce. Śpiochy ze starości i sprania przedarły się w nocy na palcach tak w jednej, jak i drugiej nogawce.
Maryśka spojrzała na nie i mówi:
"Dzień dobji...pajuszki..."
środa, 29 września 2004
Dawidek
Rok temu przyszłam po Janeczkę do przedszkola. Dzieci bawiły się na placu zabaw, Janeczki nie widać. Pani widząc mnie woła Janeczkę i Dawidka.
"Ki diabeł?"-myślę sobie.
Dawidek jest mniejszym od Janeczki blondynkiem i miewa rózne pomysły (czytaj - przyprawia panie o zawał kilka razy dziennie). Pierwsza myśl - Janeczka spuściła łomot Dawidkowi. Pełna najgorszych przeczuć czekałam...
Pani tymczasem ustawiła przede mną oboje i mówi:
"Bo ja, proszę pani, proszę Dawida, żeby opowiadał całą historię wszystkim rodzicom po kolei!"
"No ładnie" - myślę sobie i próbuję zajrzeć, czy Dawidek posiada wszystkie zęby.Były.
"Dawid nie rozumie, ze to nieładnie!" -mówi pani znowu - " Dawidku, powiedz proszę mamie Janeczki, co powiedziałeś..."
Głucha cisza
"No, Dawidku, słucham?"-ponagla pani
Dawidek przykrywa pięknymi rzęsami oczęta, trzepocze nimi i dalej nic...
"To jak Dawid? Co powiedziałeś?" - nie wytrzymałam.Spieszyło mi się jak diabli.
"Bo ja prosę pani" - trzepot rzęs - "powiedziałem" - kolejny trzepot - "że Janecka jest głupia i pie...lona..."
No i co byście na moim miejscu zrobili?
Żebry wzajemne
Pewnego dnia Maryśka siedząc na tarasie przyuważyła naszą sąsiadkę. Coś tam musiała się do niej zawdzieczyć (Maryśka do sąsiadki rzecz jasna),że sąsiadka podała jej przez płot drożdżówkę. No i się zaczęło...Maryśka od świtu wisi na płocie z buzią wciśniętą w pręty i krzyczy
"Pani!!!Ciato!"
Do tego odnosi znakomite rezultaty. Co i rusz przynosi jakieś ciastka, galaretki, rafaella itp. Ostatnio sąsiadka już dzwoni, żeby wyjść na taras i podaje ciasta drożdżowe w całości...
Na szczęście okres wiszenia pod tarasem już się zakończył, ale jaka to przeszkoda, żeby podczas spaceru nie zawisnać na bramie garażu sąsiadów?
Ostatnio upiekłam wieczorem ciasteczka drożdżowe. Takie tam drożdżówki, zawinięta spiralka ze śliwkami, orzeszkami i przyprawkami typu goździki, cynamon itd. Jeszcze gorące podałam sąsiadce w rewanżu, wraz z talerzykiem (nieustannie mam w domu jakiś talerzyk sąsiadki, który przekazała z wsadem Maryśce).
Następnego dnia sąsiadka mówi mi, że wrąbali z ukontentowaniem ciastka i żebym się nie zdziwiła, jak w trójkę zawisną na płocie i będą do mnie wołać:
"Pani!!!Ciastko!"
Nagrody za kody
Nabyłam w celach poznawczych kilka podręczników do wiedzy o kulturze, przedmiotu nauczanego w liceum. Kilka różnych podręczników, rzecz jasna. Każdy z nich traktuje temat inaczej, powiedziałabym nawet, że skrajnie różnie.
Kiedy byłam w liceum, przedmiot nazywał się wiadomości o sztuce bodajże. W podstawówce miałam plastykę i muzykę. Pewnie są nadal, ale z tego, co wiem, już w gimnazjum często jest jedno albo drugie, żeby młódź się chyba nie przemęczała nadmiarem kultury. No właśnie, kultury...
Po zajęciach w szkole, choć wiadomości o sztuce miałam jeno przez I klasę liceum a muzyki juz wcale, wiedziałam, że Haendel nie pisał hip-hopu i nie jest tą samą osobą, co Haydn. Słuchając, potrafiłam odróżnić muzykę barokową od klasyków wiedeńskich. Poznałam nuty i je pamiętam. Kiedy na afiszu widzę Smetana, to wiem, że to nie promocja w hipermarkecie. Jeszcze lepiej jest ze sztuką. Tak, tak - powiecie- to są wiadomości ze studiów. Na pewno, ale szkoła mnie też wiele nauczyła - wiedziałam choćby, że jest coś takiego jak historia sztuki, konserwacja i że warto studiować to dalej. Lekcje zainteresowały mnie na tyle, że chciałam wiedzieć więcej. Nauczyciel wlókł nas do muzeum i pokazywał kościoły. Mówił, że na ścianie szalenie rzadko spotykamy fresk i nie można tak mówić o każdym naściennym bohomazie. Wiedziałam, czemu gotyckie obrazy mają złocone tła a nie panoramę Nowej Huty. Nie mówiłam na drzeworyt - rysunek. I tak dalej, i tak dalej.
Myślę, że kulturalny człowiek wiedzieć to powinien, bo inaczej patrzy na świat. W końcu nie uciekniemy od dzieł sztuki, bo nas otaczają.
A teraz proponuje się przedmiot Wiedza o kulturze. Wiadomości o sztuce są potraktowane często naprawdę marginesowo. Nie łudźmy się - na lekcjach historii nauczyciel nie ma czasu, żeby o tym mówić. Za to uczeń dowie się jakie są rodzaje kultury, subkultur, relatywizm kulturowy, konfiguracja kultury, antropologia kultury, ksenofobia,zróznicowanie kulturowe, interakcje symboliczne, społeczny charakter percepcji itp. To tylko parę tytułów rozdziałów. Przez cały rok mielenie takiej papy i ogólniki, ogólniki.
Czy ja zwariowałam czy świat zwariował? Ten przedmiot jest nauczany przez rok. Na maturze będzie możliwość zdawania historii sztuki. Kto ją będzie zdawał? Na jakiej podstawie? Kilku upchniętych lekcji w programie nauczania wiedzy o kulturze?
Mam zamiar za rok tego uczyć. Jestem przerażona. Czytam podręcznik z ciekawości i zakręca mnie ten bełkot. Czegoś takiego mogą się uczyć studenci kulturoznawstwa chyba, bo nie uczeń liceum. A może młodzież jest taka zdolna, a ja już taka tępa, ale cenię ludzi, którzy o rzeczach trudnych potrafią pisać językiem zrozumiałym, tak, żeby czytanie było przyjemnością a nie mozolnym przebijaniem się przez tekst. Ciekawe jakie sa wrażenia samych licealistów?
Ależ zamarudziłam od świtu...
No to może jakiś cytat rzucę, ale pozwólcie, że autora nie wymienię. Sami ocenicie, czy jest to książka dla licealistów. Wiem, że zdania wyrwane z kontekstu mogą nie brzmieć szczęśliwie, ale tu nie ma nic o "lub czasopismach"...
"Za pomocą orzekania o realnych lub fikcjonalnych rzeczach, osobach i procesach artysta stara się bowiem zakomunikować swoim potencjalnym odbiorcom pewne znaczenia, które są niejako nadbudowane nad tymi znaczeniami, które wynikają ze zwykłego użycia kodu (kodów).Sztuka buduje swój specyficzny kod, opierajac się na kodach używanych w komunikacji potocznej, jest to więc kod wyższego rzędu. Bez jego znajomości, tzn. bez znajomości konwencji artystycznych realizowanych przez autora, jak również bez znajomości ich kontekstu, dzieło pozostaje niezrozumiałe"
Właściwie to chyba pojęłam - ten tekst trzeba jakoś odkodować! Zajrzę na strony z kodami do gier... ;-)
wtorek, 28 września 2004
Ciasto, slajd i zmywanie
A teraz korzystając z meczu i tego, że MiaUżonek patrzy w szklany ekran, jak sroka w gnat, poużalam się nad sobą...
Nie, no nie będę taka, tyle, że nic ciekawego się nie wydarzyło. Ugotowałam ceber buraczków na jutro, ale nie starłam, jutro też jest dzień. Usmażyłam tak zwane elementy kurczaka.
O, upiekłam ciasto drożdżowe! To mi się nie zdarza, ale mnie naszło. Wszystkiego na oko i wszystkiego mało, jajka tak wbite od razu w michę, żadne tam robienie kogli-mogli i innych głupotek! A na to cynamon i śliwki, i orzechy. A jak wyrobiłam tak tylko trochę, to pomyślałam, że to ciasto nie wie, że jest robione bez przepisu, a juz zupełnie nie ma pojęcia, że umie pływać - i uroczyście wgruziłam je do wody. Urosło, wypłynęło i wyszło cudowne. Odkroiłam kawał i wywabiłam moją sąsiadkę na balkonik, żeby uzupełnić jej straty słodyczowe, ale o tym, o co w tym akurat chodzi to innym razem...
A teraz szukam na poddaszu slajdu z obrazkiem, który będę malować, żeby przenieść rysunek na odpowiedni wymiar. Slajdu ma się rozumieć nie ma, ale komputer tak jakoś się napatoczył...
Jutro Janeczka ma zajęcia sportowe o 16.00. Oznacza to, ze dwa razy zakursuję do szkoły i za drugim razem będę ciągnęła ze sobą Maryśkę. Dobrze, że niedaleko mieszka kumpela z czwórką dzieci, z czego dwa ostatnie to niespodziewajki-prorocy, rok po roku. Jak Maryśka tam wejdzie, to będzie siwy dym...
I takie to wieczory miewa Matka Polka. Statystyczne...
Wrażenia potwora
Wróciłam przed chwilą z Janeczką ze szkoły. Starając się byc dobrą Matką Polką zagajałam uparcie.
"No to powiedz, jak tam? Dobry obiad był? A w świetlicy, nie było nudno? Siedziałaś w klasie w tym samym miejscu, czy znowu z kimś innym? Dużo masz zadane? Ciekawe były lekcje?"
Cisza, Janeczka gapi się przez okno.
"No, co tam w ogóle słychać?" - próbuję jeszcze raz.
"Nic" - westchnienie.
No, to się dowiedziałam...
Skarbówki czar
No i zjeżyłam się od świtu! Poszłam do skarbówki celem odebrania zaświadczenia o dochodach za 2002 rok. Przeczucia miałam złe i się nie omyliłam! Okazało się mianowicie, że dochód na osobę w mojej rodzinie jest za duży o całe 12 zł! Tylko dlatego, że program opracowany przez ministra finansów za dochód uważa wszystko minus składki na ubezpieczenie. To nic, że remont dachu, który musieliśmy zrobić pochłonął wszystko i dochód się wyzerował. Ba, cofnął w rozwoju nawet. Dla programu nic takiego nie było! Teraz wiem po co niektóre rzeczy odlicza się od podstawy a inne od podatku. Po to, żeby te ostatnie znikły w tłumie. Ech, Matkę Polkę w rogi zrobili...Nie będzie zasiłku rodzinnego...
Jaja i kołdra
Janeczka spała dzisiaj na nowej sofie. Mebel okazał się przecudnej urody, ryżość pasujęca okropniście i przepięknościowo do pokoju, żółte jaja dwóch wielkości jako rzucik szalenie akuratne, drewniana wstawka taka, jak kolorek innych mebli, no po prostu cud! Cud na kiju!
Rano potwór zapytał jednak, kiedy dostanie nową kołdrę.
"A po co ci nowa kołdra" - pytam -"Przecież stara jest jeszcze dobra"
"Nic z tego" - Janeczka na to rzecze - "przez noc mi nogi urosły i okropnie wystają. Muszę dostać normalna, dorosłą kołdrę!"
No i proszę, dziecię dorasta, trzeba wyciagać dużą kołdrę, co oznacza, że i prania przybędzie.
P.S.Usłyszałam zgrzyt. Zeszłam do piwnicy. To nasza 12letnia pralka powiesiła się na rurze pod sufitem...
 
1 , 2 , 3 , 4